INVESTIGATIONS & INTELLIGENCE

"All I Have Is a Voice to undo the folded lie" (W H. Auden)

BLOG

Surifobie, charlatans en krankzinnigen

Meer dan 45 jaar geleden begonnen de Surinamers met een ogenschijnlijk opmerkelijke Srefi-Densi-politiek: het geloof in eigen kunnen na de bevrijding van een uitbuitende en het volk niet-verheffende kolonisator. De Surinamer zou voortaan zelfstandig haar bestuur invullen gericht op de realisatie van een optimale welvaart en het welzijn voor alle Surinamers.

De realiteit getuigt van een onbewust ervaren paradox: alle regeringen en machthebbers hebben een destructieve bestuur aan de dag gelegd. Er is nimmer sprake geweest van economische ontwikkeling en een omvangrijke armoedig bestaan is het hoofdkenmerk voor de massa (88 % heeft recht op subjectsubsidie voor de energiekosten).

Een allesomvattende economische maatstaf die het voorgaande objectief en dus onweerlegbaar indiceert is de ontwikkeling van de waarde van de Surinaamse munt: er is sprake van (openbaar) bestuur leidend tot structurele daling van de waarde van de munteenheid waaraan het armoedig bestaan van de massa is gecorreleerd.

29Dec2019 II Srefidensi Wisselkoersen 1975 2020

Er is een belangrijke les hier om van te leren – maar het is niet wat u denkt. Ja, we hebben de burger in leven gehouden maar het Srefi-Densi-Debacle laat zien dat economische groei dankzij monetaire financiering (staatskasroof in combinatie met het drukken van geld) geen magische krachten heeft. Het laatste weten wij nu. De echte les die wij van het Srefi-Densi-geloof leren is het feit dat in Suriname de regeermacht steeds in handen van charlatans en krankzinnigen terechtkomt die geleerd hebben het volk te bedriegen met planwerken (SAP, Stabilisatie- en Herstelplan, Crisis- en Herstelplan en Herstelplan) en mythen (sociaal contract en sociaal akkoord): ideeën die hoofdzakelijk de belangen van de politieke elite en enkele ondernemers (samen niet meer dan 300 personen) dienen.

Hoe komt het, na meer dan vier decennia, dat de Surinamer geloof heeft in de goede wil van de bestaande politieke leiders, waarvan thans niet kan worden uitgesloten dat allen zich strafrechtelijk hebben misdragen? Ja, allemaal (zie noot 1)!

 

28Mrt2021 Test 1 Dé srefidensi Politiek

Immers, de Srefi-Densi-doctrine heeft de massa hoofdzakelijk verarmd en per heden duurt dit onafgebroken voort. Onopgemerkt blijft dat de doctrine van geloof in eigen kunnen en het maken van grootse beloften in elkaar stortte, sindsdien is afgebrand en feitelijk behoorde het ten dode te zijn gedragen, maar de ontkenning daarvan zegeviert. Kan er slechts sprake zijn van ontkenning of ligt er een dieperliggende oorzaak aan ten grondslag?

De nieuwe belofte van het redden van Suriname beoogde als concrete beleidshandelingen: een einde van het wanbeleid van de regering Bouterse en zijn Tralala-handlangers (waartoe ook Ronny Brunswijk en Paul Somohardjo toebehoren omdat zij coalitiegenoten waren van de regering Bouterse gedurende de periode 2010 – 2015); niet alleen het stopzetten van de verarming van de burgers maar deze ook terug te dringen door daadwerkelijke koopkrachtverbetering te realiseren; een inschakeling van professionals, én de door Santokhi beloofde verbetering van de prijs van de Surinaamse dollar (zie noot 2). Feitelijk een valse belofte en dus leugens, bedrog en misleiding.

Het goedgekeurde Herstelplan III getuigt van slecht disfunctionele beleid/gedachten en wordt daarbovenop door Santokhi door eigen toedoen onderuit gehaald ingeval hij een vermeende ‘Sociaal Akkoord’ met de vakbonden en vakverenigingen zal bereiken. Immers, de eisende partijen willen maatregelen in een akkoord opnemen die een aantasting van vastgesteld beleid veroorzaken. Met andere woorden de geprognotiseerde staatsinkomsten zullen niet worden gerealiseerd omdat de maatregelen van de vakbonden - hoofdzakelijk een verhoging van het minimumloon en aanpassing van de breedte van de belastingschijven als wensenpakket - een verlaging van de belastinginkomsten(zie noot 3) zal veroorzaken.

De burgers begrijpen nu dat het Herstelplan van Santokhi in combinatie met een sociaal akkoord zal leiden tot monetaire financiering en dus toenemende armoede.

De burgers weten het maar hebben geen besef van het feit dat Santokhi het belang van een selecte groep (o.a. afromingsbeleid faciliteert de staatskasrovers) dient, haar de afgelopen tien maanden heeft verarmd en haar nog meer zal verarmen en dat allemaal wederom, ook, ondanks een SOCIAAL AKKOORD (synoniem voor ‘sociaal contract’).

De Surinamer laat zich dit allemaal overkomen omdat het lijdt aan een srefidensiële fobie: hij/zij is ondergedompeld in angst die gecorreleerd is aan apathie en avolutie, ontbeert lef en moed en dit alles gecombineerd met een onvoldoende ontwikkeld geheel van fatsoen en moraal waarop het (rechts-)geweten is gefundeerd dan wel waarop het gefundeerd behoort te zijn.

Het Surinaams denken van de politieke elite en hun handlangers (vakbonden, ondernemers en halfbeschaafde diplomabezitters) getuigt van zwakzinnigheid en miskenning van de ernst van het armoedig bestaan van de burgers.

Noten:

1. De huidige regeringsleider heeft herhaaldelijk publiekelijk geïnsinueerd dat ex-regeringsleider Bouterse zich schuldig heeft gemaakt aan staatskasfraude (onrechtmatig gebruik van de vreemde valuta kasreserve is ook aan te merken als verduistering [dit is strafbaar], onrechtmatig gebruik van staatskasmiddelen en de ongetwijfeld nog vast te stellen onrechtmatigheid in de besteding van de aangegane miljarden staatskasschulden). Het thans willens en wetens voeren van een zogenaamde afromingspolitiek (opkopen van de gestolen SRD’s) is het faciliteren van de roversbende om schaarse vreemde valuta te bemachtigen. In strafrechtelijke zin ontstaat het strafwaardige feit dat er sprake is van medeplichtigheid of wel deelnemerschap in de door de regering Bouterse tot uitvoering gekomen criminele organisatie.

2. Santokhi en zijn handlangers hebben de pretentie de waarde van de SRD te verbeteren. Hun planwerk herbergt niet in zich de beleidsmaatregelen die dat kunnen realiseren. Het Herstelplan 2021 – 2022 (het derde herstelplan binnen vijf maanden) geeft blijk van het feit dat de ingeschakelde economische professionals geen kennis dragen van het ‘Sticky Prices’-effect (beleid kan in principe geen prijsdalingen veroorzaken zonder andere nadelige gevolgen op te roepen) binnen het kenbare fenomeen van inflatie in de economie.

3. Er zijn twee effecten te verwachten: (1) een marginale, verwaarloosbare, stijging van de loon- en inkomstenbelasting en (2) een relationeel grotere daling van de winstbelasting omdat in de depressieve Surinaamse economie de Herstelplanmaatregelen een verdere daling van de SRD niet stuiten, wat aannemelijk maakt dat de inflatie in de economie zal stijgen leidend tot een afnemende vraag naar consumptie goederen en de regering noodgedwongen (directe en/of indirecte) monetaire financiering zal toepassen. Het laatstgenoemde is volgens een tot stand te komen IMF-akkoord verboden!  

 

 

Monetaire pleister voor geldziekte

Monetaire politiek is anno 2021 zeer belangrijk, maar helaas in handen van onbekwame politici en vermeende professionals. Het is, alles overziende, extreem belangrijk maar de huidige beleidsmakers hangen beleidsinzichten aan die klaarblijkelijk hun incompetentie tonen en de verergering van het armoedig bestaan van de Surinamer veroorzaken.

Ja, de noodzaak voor koersstabilisatie is aangewezen maar ook is het evident dat wij zuchten naar prijsstabiliteit in de economie, dus niet alleen het willen beheersen van de waarde van de SRD maar een beheersing van alle prijzen van goederen en diensten.

De hyperinflatie, in de zin van dagelijks stijgende winkelprijzen, is de aanjager van de toenemende waardedaling van de koopkracht van het inkomen en van het spaargeld van de burgers in Suriname. Afname van de koopkracht is de symptomatische boosdoener.

Het loslaten van de vaste wisselkoerssysteem en dus overstappen op de zogenaamde zwevende wisselkoerssysteem is wenselijk. Echter, niet alleen het beleid moet men goed formuleren en uitvoeren maar ook de ‘timing’ is essentieel gegeven de werkelijke oorzaken die de explosie van de waarde van de SRD opleveren.

Daarom dan ook de stelling: ‘de introductie van een zwevende wisselkoerssysteem is optimaal als ook maatregelen die de fundamentele oorzaken in de economie aanpakken simultaan tot uitvoering worden gebracht’. Kortom men moet gelijktijdig een samenstel van maatregelen tot uitvoering brengen.

De beleidsmakers gaan uit van een mythe: ‘de waardedaling van de SRD wordt veroorzaakt door het toepassen van een vaste wisselkoerssysteem’. Het probleem, is niet alleen het wisselkoerssysteem, nee, het probleem kent meerdere oorzaken. De kunst is dan ook een maatregel toe te passen als je weet dat het maatregel daadwerkelijk het reële probleem zal oplossen. Alleen de beleidshandelingen van de regering laten zien dat ze niet het inzicht hebben in de ware aard van het probleem de juiste probleemstelling is niet gedefinieerd, namelijk te onderzoeken of het wisselkoerssysteem een probleem is of dat er andere meer belangrijke factoren de waardedaling van de SRD veroorzaken?

Bezint eer ge begint!

De continue waardedaling van de SRD heeft de volgende verklaringsgronden:

  1. De vorige regeringsleider heeft zich schuldig gemaakt aan staatskasfraude. Onder andere zijn partijloyalisten hebben staatscontracten gekregen met omvangrijke beloningen voor goederen en/of diensten die ver boven een redelijke marktprijs zijn overeengekomen;
  2. Belastingfraude. De fraude gepleegd door de partijloyalisten en het overgrote deel van de reguliere ondernemers. Het niet afdragen van de wettelijk verschuldigde belastingen levert grote sommen ‘zwart geld’ op;
  3. De enorme schuldenberg leidde tot geldschepping zonder adequate daarmee gepaard gaande economische productie, én de rente en aflossingen van de vreemde valuta schulden hebben een ondraagbare last in de overheidsbegrotingen;
  4. De autohandel veroorzaakt een grote vraag naar valuta omdat autokopers vaak autofinancieringscontracten sluiten waarbij de schuld en de aflossing in vreemde valuta behoort te geschieden;
  5. De ruim 500 Chinese winkeliers. De ondernemers extraheren minimaal $ 1.000,00 per dag omdat hun winkelpanden hoge huurprijzen kennen en deze ondernemers net als alle andere ondernemers een winstbejag kennen die een onverzadigbare bevrediging van het willen bezitten van vreemde valuta najagen. Minimale onttrekking/kapitaallek: $ 183 miljoen op jaarbasis;
  6. De exporteurs (het overgrote deel) die hun exportopbrengsten verzwijgen;
  7. Een groot aantal ondernemers die valse inkoopfacturen voor het inhuren van buitenlandse ‘spook’-consultants betalen: storten bedragen naar eigen buitenlandse rekeningen via brievenbusmaatschappijen. Minimaal $ 250 miljoen op jaarbasis;
  8. Natuurlijke hulpbronnenfraude waarbij toppolitici partner in crime zijn: Minimaal $ 700 miljoen op jaarbasis wordt aan de economie onttrokken.

Als men de voorgaande oorzaken kent dan komt men tot de volgende inzichten:

  1. Het probleem is niet alleen een vaste wisselkoerssysteem;
  2. De vraag naar valuta is groter dan het aanbod van valuta. Met dien verstande dat een verfijndere analyse leert dat er sprake is van: (1) een te grote geldhoeveelheid van SRD’s in de economie en (2) een lagere instroom van vreemde valuta door exporteursfraude en natuurlijke hulpbronnenfraude;
  3. We hebben een ‘bad governance’ in plaats van goed bestuur. De politici (het overgrote deel) zijn oneerlijk, veelal ‘partner in crime’ en kan ook daardoor geen zuiver beleid formuleren en doen uitvoeren.

Het vaste wisselkoerssysteem is slechts één technische onderdeel van het complex van problemen. De regering moet met haar beleidshandelingen tonen dat het alle oorzaken die ten grondslag liggen aan de waardedaling van de SRD, simultaan zal aanpakken.

Kortom, koersstabilisatie is een mythe, een illusie, een waanidee als de regering slechts de keuze maakt tot het vrijlaten van de wisselkoers. De andere oorzaken hebben een materiële impact op de waarde van de SRD.

26Febr2021 Wisselkoersen met of zonder IMF Stand by leningen

De waarde van de SRD zal na maandag 7 juni 2021 nog meer dalen. Zoals als gezegd, de armoede zal verergeren omdat de samenleving een grote groep mensen heeft die niet alleen aan hebzucht maar ook aan geldzucht, dit is een geestesstoornis, lijden!

Terzijde

Het armoedevraagstuk vraagt om rigoureus denken, het besef hebben dat monetaire politiek een technische vraagstuk is, dat het geen ideologische vraagstuk is, en dat de inkomensongelijkheid in Suriname moet worden aangepakt. Het beleid van sociaal vangnet, een ambtenarenloonstijging van 30 % (zie Herstelplan 12 mei 2021), een kwakkelend schuldenbeleid, een onrealistisch begrotingsbeleid, een contraproductieve Herstelplan, een disfunctionele bancair systeem en niet-professionele aanpak van zaken is funest en houdt de geldziekte in stand.

THE RIGHT TO LIVE IN FREEDOM AND WITH DIGNITY
    
Internationaal recht: het recht op rebellie bij een parlementaire dictatuur

Deze maand beleeft Suriname een ongewone uitwerking van het recht op vrijheid van meningsuiting, maar tegelijkertijd wringt er iets fundamenteler van aard. Al 33 jaren worstelt het land met de ondermijning van het recht op een menswaardig bestaan. Niet alleen is het recht op leven een groep mensen ontnomen (o.a. de 8 decembermoorden), ook het recht op respect en erkenning van de menselijke waardigheid - en niet alleen van de nabestaanden maar voor een grote groep van de bevolking in het algemeen  - wordt vandaag de dag in Suriname met de voeten getreden.

TRIAS POLITICA EN DE TRIADE

Hegeliaans Rechtstatelijke oplossing: Gratie
    
Geen amnestie! Wel gratie, met tegenzin, doch rechtstatelijk zuiver met betrekking tot de lopende 8-decembermoordenstrafzaak en de daarvan in het verlengde liggende eindoordeel van de rechterlijke macht.

In Suriname zijn er thans twee botsende tegenstellingen in het maatschappelijk debat te ontwaren. Van belang is te weten welke botsende tegenstellingen (een these en antithese) dat zijn zodat dankzij het proces-analytisch model kenbaar te zijn als Deep Democracy (Lewis & Mindell) er een, vermeend, conflictoplossing (synthese) wordt geformuleerd. Een oplossing dat de rechtstaat in stand houdt is een conditio sine qua non (een door Jaggernath Lachmon veel gebruikte uitspraak), niemand mag dat verontzamen, en dus zal ieder ander, op een natuurlijk zeer verwrongen wijze toegepaste, oplossing in strijd zijn met de democratische rechtstaat. Democraten doen het laatste niet.

MOORD VAN DE SURINAAMSE DOLLAR

Als u denkt dat de depreciatie (let op: het is in de overgrote deel van de gevallen onjuist te spreken van devaluatie, omdat de waardedaling eerstens door de relevante marktfactoren wordt veroorzaakt waarna de Centrale Bank haar beleid daaraan aanpast door de verkondiging van nieuwe lagere omruilwaarden van de officiële wisselkoers [=devaluatie]) van de SRD alleen de schuld is van de huidige regeringsleider, dan begaat u een vergissing. De Surinaamse munt is sinds de onafhankelijkheid in 1975 in waarde gedaald. Dus ja, alle regeringen en machthebbers hebben gefaald in het scheppen van toenemende welvaart van de Surinaamse burger. Sterker nog, ze hebben voor 99 % van de burgers altijd een achteruitgang veroorzaakt.

ÉÉN-DIMENSIONAAL DENKEN: ONZE GOUDEN KERST

Gouden kerst

Bouterse, Abrahams en Wijnerman: 'jullie krijgen een gouden kerst'.
Wat bedoelen ze eigenlijk hiermee? Welnu, dankzij Ramdhin en Sew A Tjon ‘krijgt’ Suriname een aandelenbelang van 25% in Surgold N.V. (Newmont/Suralco/Alcoa) en 25% in Rosebel Gold Mine N.V. (Iamgold; verhoogd tot 30% inclusief bestaande 5%-belang).

Krijgen is kopen

Na een week komt het minder goede nieuws: ‘krijgen’ houdt in dat de Surinaamse Staat 1,35 miljard Surinaamse dollar ($ 402 miljoen) aan kapitaal moet investeren in de vorm van het aankopen van betreffende aandeelbelangen. (Dit is een minimale schatting want de aankoopprijs zal ongetwijfeld in US-dollars zijn vastgelegd en dat betekent bij devaluatie van de SRD dat we feitelijk meer Surinaamse dollars zullen moeten inleveren).
Dus krijgen is kopen om ons eigen goud om te zetten in geld.

GAJADIEN'S PIJLEN OP STAATSINKOMSTEN ZIJN ONGERICHT

Opmerkingen over het Starnieuws artikel van 3 december 2012 ”Oppositie richt pijlen op staatsinkomsten” waarin het oppositielid Asiskumar Gajadien (VHP-NF) de begroting 2013 bekritiseerd:

Opmerking 1. Volgens de journalist zou Gajadien het volgende hebben gesteld dan wel hebben geïmpliceerd:

”Volgens parlementariër Asiskumar Gajadien (Nieuw Front/VHP) is het in historisch perspectief gezien nooit eerder zo geweest dat Suriname zoveel gegenereerd is uit de goud- en olie-industrie”

Uit het bericht valt niet op te maken welk bedrag uit de goud- en oliesector zou zijn gegenereerd.